دلنوشته

هو

راز

چه حسرت بار

و افسوس

ساعات خوش

در تاریکی مطلق

سپس نوری

از چراغ ماشین های رهگذر

که از پنجره می تابید 

از نگاه دیگران

تو

ذره ذره عشق، ذره ذره تو

برتر از کما بیش! شرح بیش و کم تو

ای هوای طوفان در خلیج اندوه

بس بساط غم را می زنی به هم تو 

از نگاه دیگران

از تو

از من سر راه تو نشستن، گذر از تو

راضی شده چشمم به همین یک نظر از تو

آن قدر نشستم به هوایت که بیایی

یا اینکه بیاید به نسیمی خبر از تو 

از نگاه دیگران

غزل آفریده شد

وقتی بساط روز ازل آفریده شد

دنیا به افتخار غزل آفریده شد

چشم تو در دهان غزل عاشقانه ریخت

پلکی زدی به ناز، عسل آفریده شد 

از نگاه دیگران

لبخند بزن

لبخند بزن شاید، یک لحظه مردد شد

شاید نفسی برگشت، از کوچه ما رد شد

شاید قفست این بار، با خنده ی تو خندید

یک رخصت دیگر تا پرواز مجدد شد