از نگاه دیگران

عشق

بس کن دل من، عشق که اجبار ندارد

وقتی که دلش با دل ما کار ندارد

فریاد نزن تلخی این شعر گواه است

رسوایی تنهایی ما جار ندارد 

از نگاه دیگران

چشمان تو

داد چشمان تو در کشتن من دست به هم

فتنه برخاست چو بنشست دو بد مست به هم

هریک ابروی تو کافی ست پی کشتن من

چه کنم با دو کماندار که پیوست به هم 

از نگاه دیگران

پریشان تواند

آب ها آیینه ی سرو خرامان تواند

بادها مشاطه ی زلف پریشان تواند

رعدها آوازه ی احسان عالمگیر تو

ابرها چتر پریزاد سلیمان تواند 

از نگاه دیگران

نگاه

به دل نشاط می دهد کلام عاشقانه ات

صفا به روح می دهد نگاه پرفسانه ات

به نغمه های دلنشین، پر از شکوه دلبری

چه عارفانه می شود، نگاه عاشقانه ات 

از نگاه دیگران

سهم دل من

تو سهم منی! سهم منی! سهم دل من!

ای عطر تو آمیخته با آب و گل من!

یک چای پر از تلخی و دلواپسی ام! تو:

دنیای پر از مهری و پرشور! هِلِ من!